مایکروسافت می‌خواهد شرکت‌ها دیگر فرض نکنند عامل‌های هوش مصنوعی‌ای که به کار گرفته‌اند حتماً به سود آن‌ها عمل می‌کنند. این شرکت روز دوشنبه ۱۹ اکتبر ۲۰۲۶ دامنه Project Perception را گسترش داد؛ سامانه امنیتی مبتنی بر عامل که در ماه ژوئیه معرفی شده بود و حالا علاوه بر دفاع در برابر مهاجمان بیرونی، عامل‌های فعال درون سازمان را هم زیر نظر می‌گیرد. محور این به‌روزرسانی مجموعه‌ای از Guardian Agents است؛ عامل‌های امنیتی که عامل‌های دیگر را پایش می‌کنند، توضیح می‌دهند چرا سطح خطرشان تغییر کرده و می‌توانند اقدام مهارکننده را پیشنهاد یا اجرا کنند.
لحن مایکروسافت صریح است. هایته گالو، معاون ارشد اجرایی بخش امنیت مایکروسافت، در وبلاگ رسمی شرکت نوشته است که به مدل‌های پیشرو، از هر جا که آمده باشند، نمی‌توان اعتماد کرد. به گفته او مشکل بدخواهی مدل‌ها نیست؛ آن‌ها برای رسیدن به هدف آموزش دیده‌اند، ممکن است برای رسیدن به نتیجه میان‌بُر بزنند و هنجارهای سازمانی را رعایت نمی‌کنند، در حالی که عامل‌های ساخته‌شده بر پایه آن‌ها اغلب دسترسی گسترده‌ای به داده‌ها و ابزارها دارند. مایکروسافت این عامل‌ها را «خودی‌های عامل‌محور» می‌نامد. ندیم عبده، معاون این شرکت در حوزه هویت و دسترسی شبکه، در نوشته‌ای دیگر محصول را بر اصلی بنا کرده که ساتیا نادلا، مدیرعامل مایکروسافت، اوایل همین ماه مطرح کرد: اختیار تعیین کارهای مجاز یک عامل باید بیرون از خود مدل باشد.
بخش اصلی این اعلام، مجموعه‌ای از کنترل‌های لایه‌لایه است. مایکروسافت می‌گوید ابزارهای شناسایی‌اش اکنون ۳۵ نوع دیگر از عامل‌هایی را که روی دستگاه‌های محلی اجرا می‌شوند می‌شناسند و شمار کل به ۶۰ رسیده است؛ از جمله Claude Code، OpenAI Codex و GitHub Copilot. این عامل‌ها را می‌توان در فهرستی واحد ثبت کرد که با Microsoft Agent 365 مشترک است. سرویس Microsoft Entra Agent ID برای عامل‌های محلی و عامل‌هایی که حسگرهای امنیتی پیدا می‌کنند نوع هویت تازه‌ای می‌گیرد، تا حتی عاملی که هرگز به‌طور رسمی متصل نشده هم مشمول سیاست‌ها شود. عامل‌ها می‌توانند در محیط‌های ایزوله‌ای مانند Microsoft Execution Container اجرا شوند و قابلیت تازه Dynamic Permissions به هر عامل اختیاری جداگانه می‌دهد که به همان کار و همان بازه زمانی محدود است و هرگز از اختیار کاربر انسانیِ مسئول آن فراتر نمی‌رود.
دو قابلیت دیگر به تغییرات در میانه کار می‌پردازند. Dynamic Agent Risk ارزیابی پیوسته‌ای از خطر را بر پایه نشانه‌هایی از هویت، داده، دستگاه‌ها، شبکه، فضای ابری و محیط اجرا و همچنین رفتار خود عامل به‌روز نگه می‌دارد. Dynamic Conditional Access که گسترشی از Entra Conditional Access است، افزایش خطر را به واکنش‌های مرحله‌ای تبدیل می‌کند: حفظ دسترسی خواندن و بستن نوشتن، محدود کردن منابع یا مسیرهای شبکه، لغو دسترسی‌های موقت، درخواست تأیید قابل‌اثبات انسانی پیش از اقدامی پرپیامد، یا جداسازی و توقف کامل عامل. مایکروسافت همچنین می‌گوید نشانه‌هایی از درون مدل، مانند زنجیره استدلال، را وارد محاسبه خطر می‌کند، اما اجرای قواعد را مستقل از مدل نگه می‌دارد.
در بالاترین لایه، Guardian Agents و Playbooks تازه قرار دارند. انسان‌ها سیاست‌ها، سقف تأییدها و قواعد واگذاری را تعیین می‌کنند، Playbooks نتیجه امنیتی مطلوب را توصیف می‌کنند و Guardian Agents بررسی و واکنش را انجام می‌دهند. مایکروسافت می‌گوید خودش اکنون صدها هزار عامل را در داخل شرکت اداره می‌کند و این قابلیت‌ها را بر پایه همین تجربه طراحی کرده است.
این عرضه پس از چند رخداد علنی در زمینه ایمنی هوش مصنوعی و پس از جستار نادلا در اوایل همین ماه صورت می‌گیرد که در آن پیشنهاد کرده بود مدل‌ها مانند تهدید داخلی در نظر گرفته شوند. از نظر تجاری هم به سود مایکروسافت است. TechCrunch یادآوری کرد که مایکروسافت در OpenAI و Anthropic سرمایه‌گذاری کرده، اما اکنون مشتریان را تشویق می‌کند نظارت بر عامل‌ها را از ارائه‌دهنده خدمات ابری و امنیتی خود بخرند، نه از سازندگان مدل‌ها.
نوشته‌های مایکروسافت روشن نمی‌کنند کدام قابلیت‌ها به‌طور عمومی در دسترس‌اند، کدام در مرحله پیش‌نمایش‌اند و کدام هنوز در برنامه، و قیمتی هم اعلام نشده است؛ جزئیات بیشتر به همایش Ignite موکول شده است. هیچ‌یک از ادعاها درباره توانایی Guardian Agents در شناسایی یا مهار عامل‌های خطاکار به‌طور مستقل آزموده نشده و محاسبه خطر بر پایه زنجیره استدلال نیز به این بستگی دارد که سازندگان مدل‌ها چنین داده‌هایی را در اختیار بگذارند.