شرکت Anthropic در ۹ نوامبر ۲۰۲۶ مقاله‌ای پژوهشی درباره آزمایش مدل Claude Fable 5.2 در طراحی واقعی الکترونیک منتشر کرد. نویسندگان مایک کرتلا، کانر جنینگز و برنت یی از این شرکت هستند و با کریگ چن و تیم Diode Computers همکاری کرده‌اند؛ شرکتی که برد مدار طراحی و تولید می‌کند. پشتیبانی تحریریه را گزاندر بالویت، تام چیورز، ربکا هیسکات و کیتلین لاو بر عهده داشتند. پاورقی می‌گوید Anthropic با Diode رابطه تجاری دارد. نویسندگان نوشتند کمی بیش از یک سال پیش، مدل‌های قدیمی‌تر خانواده کلود نمی‌توانستند به‌طور قابل اعتماد چینش برد را انجام دهند یا قطعه‌هایی طراحی کنند که در هم جا بیفتند. در آزمایش‌های تازه گفتند مدل فابل هر سه دستگاه را از آغاز تا پایان طراحی و نمونه‌سازی کرد.
دستگاه‌ها یک دیسک تلفن کنفرانس با درگاه USB-C، میکروفون، بلندگو و Bluetooth روی آنتن چاپی؛ یک هاب خانگی دستیار صوتی؛ و یک حیوان مجازی جیبی باتری‌خور بودند. برای هر کدام تیم با دستوری کوتاه شروع کرد که نوع دستگاه و نیازهای اصلی سخت‌افزار را می‌گفت. شرکت گفت سپس مدل مشخصات نوشت، طرح‌واره کشید، قطعه‌ها را روی برد نشاند، مسیرهای مسی را کشید، بدنه‌ای قابل چاپ سه‌بعدی طراحی کرد، میان‌افزار نوشت و فهرست قطعات آماده کرد. مهندسان Diode بردها را مونتاژ کردند و میان‌افزار را زیر هدایت مدل اجرا کردند. شرکت گفت نمونه‌ها بدون اصلاح مدار کار کردند و پس از هفته‌ها استفاده هنوز کار می‌کنند.
به نوشته نویسندگان، بزرگ‌ترین تفاوت با مدل‌های پیشین در استدلال هندسی بود: کجا قطعه بگذارند و چگونه مسیر بکشند. از Diode خواستند معیار داخلی PCB Gym را اجرا کند که توانایی مدل را در نشاندن قطعه و کشیدن دوباره مسیر روی بردهایی می‌سنجد که چینش‌شان حذف شده است. مدل فابل ۶۹ درصد گرفت، در برابر ۲۵ درصد نسخه قبلی همان خط. در معیار عمومی BenchCAD 2.1 که از مدل می‌خواهد قطعه، مجموعه و برد را از روی نقشه و تصویر بازسازی کند، امتیاز ۸۳٫۵ درصد ثبت شد که به گفته Anthropic نزدیک به دو برابر Claude Fable 5.1 است.
نوشته همچنین شرح می‌دهد که مدل کار خودش را بدون آنکه از او بخواهند از نو شروع کند اصلاح کرد. روی برد چهارلایه تلفن، مدل سیگنال‌ها را به پایه‌های دیگر دو تراشه داد تا مسیرهای زیر حلقه لمسی روی یک لایه بمانند و از هم رد نشوند. وقتی پشت برد شلوغ شد، پایه‌های قابل تعویض را جابه‌جا کرد و یک گوشه را از نو چید. در هاب دستیار صوتی تشخیص داد مس آن‌قدر درهم شده که با چشم دنبالش نمی‌توان رفت، مسیرها را پاک کرد و بارها از نو کشید. چون هاب مسیرهای بلندی از یک اتصال‌دهنده صدپایه‌ای داشت، مدل قضاوت کرد ابزار داخلی KiCad اگر مسیر به مسیر استفاده شود کند است، ظرف حدود نیم ساعت الگوریتم جست‌وجوی شبکه‌ای خودش را نوشت و بعد هر مسیر بلند را تقریباً در یک ثانیه کشید.
مدل برگه‌های مشخصات سازندگان را هم خواند و بررسی‌های ساخت‌پذیری و تأمین قطعه را اجرا کرد. در هاب شش نوار نازک پوشش لحیم را که محدودیت کارخانه خیلی نازک دانسته بود پهن‌تر کرد و هشدار سامانه بررسی درباره اتصال عمدی میان دو زمین را درست نادیده گرفت. هنگام طراحی بدنه تلفن دید اگر برد راست پایین برود کلید قطع صدا به دیوار پشتی می‌خورد، زاویه نصب حدود ۲۵ درجه را حساب کرد، این حرکت را در مدل سه‌بعدی آزمود و گام را به دستور مونتاژ افزود. برای هاب حساب کرد دهانه میکروفون ۲۵ میلی‌متری نزدیک ۳٫۴ کیلوهرتز، یعنی در باند صدا، تشدید می‌شود و بدنه را به شکل گوه‌ای عوض کرد که دهانه‌ها را تا حدود ۱۰ میلی‌متر کوتاه کرد و تشدید را تا حدود ۸٫۹ کیلوهرتز بالا برد.
Anthropic و Diode هر سه دستگاه را نمونه اولیه خواندند. آن‌ها از اعتبارسنجی الکتریکی، تنظیم آنتن، آزمون گرمایی یا گواهی عبور نکرده‌اند و برای تولید انبوه طراحی نشده‌اند. چون مدل به تجهیزات آزمون یا ماشین‌های ساخت و مونتاژ برد وصل نبود، مهندسان Diode هنوز باید سخت‌افزار را می‌ساختند و می‌آزمودند. نویسندگان گفتند کارخانه‌ها هر سه برد را مستقیم از پرونده‌های طراحی مدل ساختند، بدون رفت‌وبرگشت اصلاح ساخت، و تیم Diode این را غیرعادی دانست. گام بعد این است که ببینند آیا مدل می‌تواند بردهای متراکم‌تر، سریع‌تر و پیچیده‌تر طراحی کند، آن‌ها را در شبیه‌سازی بررسی کند و از اندازه‌گیری روی دستگاه تمام‌شده بیاموزد. نوشته یادآور می‌شود که OpenAI نیز اخیراً درباره استفاده از مدل‌هایش برای طراحی یک دستگاه جیبی مطلبی نوشته است.