Google و Blue Origin روز ۱۹ نوامبر ۲۰۲۶ از توافق خدمات پرتاب برای Project Suncatcher خبر دادند؛ پروژهای پژوهشی از Google که میخواهد توان محاسباتی یادگیری ماشین را به مدار زمین ببرد. موشک سنگین New Glenn از Blue Origin قرار است در سهماهه نخست ۲۰۲۹ پرواز کند و ماهوارههای Google را در مدار خورشیدآهنگ بگذارد. Google این پرواز را نخستین پرتاب سنگین اختصاصی این پروژه مینامد. اعلام خبر در وبلاگ شرکت با نام Travis Beals منتشر شده است؛ او مدیر ارشد پروژه Suncatcher است.
هر ماهواره در این مأموریت طوری طراحی شده که توان محاسباتیاش تقریباً برابر یک رک مرکز داده باشد. ایده Suncatcher این است که شبکهای از ماهوارههای خورشیدی مجهز به Tensor Processing Units، یعنی تراشههای هوش مصنوعی Google، بتواند از نور بیوقفه خورشید در مدار برای اجرای بارهای کاری یادگیری ماشین استفاده کند. Beals این پروژه را آرمانی و بلندمدت میخواند و پرتاب با Blue Origin را گامی مهم در نقشه راه آینده محاسبات توصیف میکند.
Blue Origin این توافق را از زاویه پرتابگر روایت کرده است. Jordan Charles، معاون ارشد بخش New Glenn، گفته این پروژه همان مأموریت جاهطلبانهای است که موشک برای آن ساخته شده، و ظرفیت حمل سنگین و حجم بزرگ محموله به مشتریان آزادی میدهد تا تواناییهای تازه را به مدار ببرند.
این قرارداد پس از گامی کوچکتر آمده است. Google در اکتبر نخستین ماهواره سرور هوش مصنوعی خود را با پرواز مشترک Falcon 9 شرکت SpaceX به مدار فرستاد؛ همکاریای با شرکت Planet که یک TPU را روی ماهواره Planet نصب کرد. به گزارش The Verge، آن نمونه اولیه TPUها را روشن کرد و با مدل Gemma 4 روی ماهواره یک هایکوی تولیدشده با هوش مصنوعی به زمین فرستاد. متن خود Google میگوید پرتاب با Blue Origin بر کار جاری با دیگر شریکان ماهوارهای و پرتابی بنا شده است؛ پس مأموریت New Glenn فقط بخشی از برنامهای گستردهتر است.
بخش زیادی از جزئیاتی که ارزیابی بیرونی طرح را ممکن کند هنوز نیست. هیچیک از دو شرکت نگفتهاند چند ماهواره پرتاب میشود، ارزش قرارداد چقدر است، ماهوارهها در مقیاس یک رک چگونه تغذیه و خنک میشوند، یا چطور به شبکههای زمینی وصل میشوند. Via Satellite هم همین خلأ را یادآوری کرده است. تاریخی که سه سال دیگر است جا برای جابهجایی برنامه هم میگذارد، چه از سوی موشک و چه از سوی محموله.
این اعلام بیشتر نشانه نیت است. رزرو یک پرتاب سنگین اختصاصی یعنی Google ماهوارههایی بسیار بزرگتر از محموله پرواز مشترک در نظر دارد و نقشه راه محاسبات فضاییاش را به یک موشک و بازه زمانی مشخص گره زده است. اینکه TPUهای مداری بتوانند از نظر هزینه و قابلیت اطمینان با مراکز داده زمینی برابری کنند، پرسشی باز است و این توافق به آن پاسخ نمیدهد.