دیپ‌سیک کد dsh-superagent را منتشر کرده است؛ نمونه‌ای پژوهشی و متن‌باز از یک عامل برنامه‌نویسی که همیشه برخط می‌ماند، مخزن گیت‌هاب یک تیم و در صورت تمایل گفت‌وگوهای آن در فیشو را دنبال می‌کند و هر وقت فردی مجاز کاری از او بخواهد، آن را به عهده می‌گیرد. این کد روز ۳۱ اکتبر ۲۰۲۶ در قالب تنها یک کامیت و با مجوز MIT در سازمان deepseek-ai روی گیت‌هاب قرار گرفت. فردای آن روز، تیم DeepSeek Harness در حساب رسمی خود در ایکس مقاله‌ای مفصل درباره طراحی این سامانه با عنوان "Exploring Super-agent Design: Towards a More Autonomous Agent System" منتشر کرد. دیپ‌سیک این انتشار را صرفاً کدی پژوهشی برای مرجع معرفی می‌کند و می‌گوید محصول رسمی شرکت نیست.
استدلال اصلی تیم به توجه انسان مربوط است، نه به توان مدل‌ها. به نوشته تیم، عامل‌های امروزی هر جلسه گفت‌وگو را واحد کار می‌دانند، در حالی که یک نفر در عمل فقط سه تا پنج جلسه فعال را هم‌زمان می‌تواند دنبال کند. راه‌حل پیشنهادی معماری دولایه است: یک جلسه مسیریاب بلندمدت که همه تعامل با انسان‌ها را بر عهده دارد، بافت کلی کار را نگه می‌دارد و کارها را بدون اجرای خودش میان دیگران پخش می‌کند؛ و لایه‌ای از جلسه‌های کارگر که هر کدام بافت مستقل و ابزار کامل دارند و فقط به یک کار می‌پردازند. کارگرها هرگز مستقیم با کاربران حرف نمی‌زنند و گزارش خود را به مسیریاب می‌دهند تا او در همان گفت‌وگوی اصلی پاسخ دهد.
در این نمونه که به شکل افزونه‌ای برای DeepSeek Harness، نرم‌افزار متن‌باز عامل‌های دیپ‌سیک که اکنون در مرحله پیش‌نمایش عمومی است، بسته‌بندی شده، رویدادهای گیت‌هاب یا فیشو به «محرک» تبدیل می‌شوند. هر درخواست پذیرفته‌شده یک تیکت باز می‌کند؛ واحدی از کار مجاز که همراه با یک حکم تغییرناپذیر ثبت می‌کند چرا اجازه پیشروی دارد. هر تیکت در جلسه و پوشه کاری خودش اجرا می‌شود. نظرهای بعدی روی همان درخواست ادغام بی‌واسطه به کارگر مشترک‌شده می‌رسد و دوباره از مسیریاب نمی‌گذرد. یک پیشخوان وب محلی هم فقط مواردی را نشان می‌دهد که به دخالت انسان نیاز دارند.
ابتکار عمل عامل عمداً محدود شده است. کاری که کسی نخواسته، فقط با قاعده‌ای که تیم نوشته مجاز می‌شود و حالت پیش‌فرض پذیرش، یعنی حالت مشاهده، تنها ثبت می‌کند که عامل چه کارهایی را می‌پذیرفت؛ توصیه شده که پس از بازبینی این تصمیم‌ها به حالت خودکار بروید. مستندات درباره خطرها صریح است: هر دو پیکربندی عامل با دسترسی کامل و با حساب کاربری سیستم‌عامل اپراتور اجرا می‌شوند، کارگر می‌تواند پوشه خانگی او را بخواند و دیپ‌سیک داشتن یک حساب سیستمی جداگانه و یک حساب گیت‌هاب مستقل برای عامل را توصیه می‌کند.
مقاله از آزمایش‌هایی مقدماتی روی بارهای مصنوعی خبر می‌دهد: در هر اجرا حدود ۳۰۰ پیام گفت‌وگو و یکپارچه‌سازی پیوسته که نزدیک به ۲۰ مورد از آن‌ها درخواست واقعی بود، و به جای برنامه‌نویسی واقعی ابزاری که فقط زمان مصرف می‌کرد. به گفته دیپ‌سیک، طراحی جدید کارها را در میانه ۱۲٫۴ دقیقه و در صدک ۹۵ در ۱۵٫۷ دقیقه تمام کرد، در حالی که یک جلسه تکی با ابزار زیرعامل و دستور خنثی در صدک ۹۵ به ۲۹٫۵ دقیقه رسید و در هیچ‌یک از پنج اجرا کاری را واگذار نکرد. خود تیم این نتایج را صرفاً نشانه‌ای اولیه می‌داند؛ آن‌ها زمان‌بندی را می‌سنجند، نه کیفیت کد را. چند ایده مقاله، از جمله جلسه نگهبان، جداسازی محاسبه از وضعیت و حلقه ناهمگام استدلال و اقدام، در این نمونه پیاده نشده است.
این مخزن در دو روز بیش از ۱۰ هزار ستاره در گیت‌هاب گرفت و پست اعلام آن تا ۲ نوامبر از ۱٫۹ میلیون بازدید گذشت. MarkTechPost و Funded Weekly خبر انتشار را پوشش دادند، اما هیچ‌کدام نرم‌افزار را آزمایش نکردند و هنوز ارزیابی مستقلی منتشر نشده است.
برای تیم‌هایی که زیرساخت عامل‌ها را می‌سازند، اهمیت این انتشار بیش از آنکه به محصول برگردد، به مرجع طراحی عمومی از یک آزمایشگاه بزرگ مدل‌سازی مربوط است: الگویی مستند برای عامل‌های همیشه‌روشن، رویدادمحور و دارای مجوز صریح، آن هم در زمانی که عامل‌های برنامه‌نویسی از پنجره گفت‌وگو بیرون می‌آیند و وارد روند کار گروهی می‌شوند.