Anthropic این بار ذرهبین پژوهشی خود را به سمت خودش گرفته است. این شرکت روز ۱۶ اکتبر دو گزارش مرتبط منتشر کرد: یکی درباره اینکه عاملهای هوش مصنوعی چگونه کار و استخدام را در داخل شرکت دگرگون کردهاند، و دیگری درباره مقایسه انتظارات کارکنانش با انتظارات مردم آمریکا از اثر هوش مصنوعی بر مشاغل و اقتصاد. شرکت نیروی کار خود را نشانهای زودهنگام از تحولاتی میداند که ممکن است فراگیر شوند، اما میپذیرد که یک آزمایشگاه هوش مصنوعی کارفرمایی معمولی نیست.
گزارش اشتغال بر دادههای داخلی درباره تعداد کارکنان، میزان استفاده از هوش مصنوعی، شاخصهای خروجی کار، نظرسنجیهای کارکنان، فعالیت در Slack، تقویمها و تصمیمهای استخدامی تکیه دارد و با ۱۷ مصاحبه تکمیل شده است. مهمترین یافته به مشاغل سطح ورود مربوط است. از ابتدای ۲۰۲۵ سهم کارکنان تازهکار در بخشهای فنی از ۲۱ به ۱۴ درصد رسیده و سهم استخدامهای فنی تازهکار از ۲۷ به ۹ درصد افت کرده است. سهم بخشهای فنی از کل نیروی شرکت در یک سال گذشته از ۶۱ به ۵۶ درصد کاهش یافته، هرچند شمار استخدامهای فنی بهطور مطلق همچنان رو به افزایش است. بیشتر مدیرانی که در آوریل نظرسنجی شدند گفتند هوش مصنوعی مهارتهای مورد نیازشان را تغییر داده است.
Anthropic این تغییر را به گسترش عاملها پیوند میدهد. دادههای تلهمتری نشان میدهد که در مارس ۲۰۲۶ مجموع ساعات کار عاملهای خودکار و تعاملی برای نخستین بار از ساعات کار انسانی پیشی گرفت. اگر فقط عاملهایی را در نظر بگیریم که هر کارمند خودش هدایت میکند، تا اوت این عاملها شش برابر سرپرستان انسانیشان کار کرده بودند. تعداد ثبت کد به ازای هر مهندس حدود پنج برابر شش ماه قبل است. شرکت ۱۹۲ مهندسی را که عاملهای برنامهنویسی را به کار گرفتند با ۷۴ مهندسی که چنین نکردند مقایسه کرد؛ گروه نخست پس از آن کد بسیار بیشتری افزود و به گفته شرکت، تفاوتی در میزان حذف یا بازگردانی خطوط نوشتهشده به دست عاملها و انسانها دیده نشد. فروشندگان نیز پس از استفاده از عاملها با مشتریان بیشتری قرارداد بستند و حقوقدانان قراردادهای بیشتری را بررسی کردند.
این گزارش فشارهای تازه را هم ثبت کرده است. عاملها حدود ۸۰ درصد زمان جلسههای تعاملی را در انتظار پاسخ انسان میگذرانند و تنها خواندن خروجی آنها حتی در تیمهای غیرفنی بیش از نیمی از هفته کاری را میگیرد. سهم آنچه «فراکار» نامیده میشود، مانند نوشتن دستورالعمل برای اجرای چندعاملی یا ساختن داشبوردهای پایش، از پاییز ۲۰۲۵ تا بهار ۲۰۲۶ از ۱۰ به ۲۲ درصد جلسهها رسید. میانه زمانی که کارکنان در جلسهها میگذرانند ۲۰ درصد بیشتر شده است. مدیران استخدام اکنون سه تا چهار برابر سال ۲۰۲۴ به نحوه استفاده داوطلبان از ابزارهای هوش مصنوعی اشاره میکنند و استقلال و قدرت قضاوت را بر تخصص محدود ترجیح میدهند.
گزارش دوم نظرسنجی ماه اوت از کارکنان Anthropic را با نمونهای وزندهیشده از حدود ۱۱ هزار بزرگسال آمریکایی مقایسه میکند که مؤسسه Morning Consult اجرا کرده است. دو گروه درباره تواناییهای امروز هوش مصنوعی تا حد زیادی همنظرند، اما درباره سرعت پیشرفت آن اختلاف دارند. ۹۱ درصد کارکنان انتظار دارند هوش مصنوعی تا ۲۰۳۰ به کشفی در حد جایزه نوبل برسد، در حالی که این رقم در میان بزرگسالان آمریکایی ۳۹ درصد است. کارکنان میگویند هوش مصنوعی تا آن زمان میتواند ۷۵ درصد کار فعلیشان را انجام دهد؛ این عدد برای کارگران آمریکایی ۲۸ درصد است و فقط یک نفر از هر بیست نفر ۸۰ درصد یا بیشتر را پیشبینی میکند. بسته به نوع کار، بین ۱۹ تا ۴۰ درصد بزرگسالان میگویند هوش مصنوعی هرگز از پس آن برنمیآید، اما این سهم در میان کارکنان حداکثر ۲ درصد است.
Anthropic معتقد است این شکاف بیشتر از تجربه میآید تا از نظریههای متفاوت. در هر دو گروه، کسانی که انتظار دارند هوش مصنوعی بخش بیشتری از کارشان را بر عهده بگیرد بیکاری بالاتری پیشبینی میکنند و در سطح یکسانی از خودکارسازی، هر دو گروه نرخ بیکاری مشابهی را تخمین میزنند. کارگرانی که انتظار دارند ۸۰ درصد یا بیشتر از ساعات کارشان به هوش مصنوعی واگذار شود، نرخ بیکاری ۱۲٫۲ درصدی را برای ۲۰۳۰ پیشبینی میکنند.
این یافتهها محدودیتهای روشنی دارند. همه دادههای محیط کار متعلق به خود Anthropic است، به دست خود شرکت گردآوری و تحلیل شده و بازبینی مستقلی روی آن انجام نشده است. شرکت میپذیرد که بهکارگیری ابزارها تصادفی نبوده و ممکن است برآوردهای بهرهوری را سوگیرانه کند، و اینکه حقوق مبتنی بر سهام، رشد بسیار سریع و فرهنگ متکی بر هوش مصنوعی در بیشتر شرکتها قابل تکرار نیست. Anthropic میگوید سامانه هشدار زودهنگامی برای مشاغل در معرض خطر راه انداخته و جابهجایی داخلی کارکنان را در اولویت قرار داده است، اما مدعی نیست این اقدامها در جای دیگری هم جواب میدهد.